Prunus persica ŞEFTALİ AĞACI

 Prunus persica ŞEFTALİ AĞACI Gülgiller familyasındandır. Anavatanı, Doğu Asya ile özellikle Çin olan ve kış mevsiminde yapraklarını döken Şeftali ağacı (P.persica), pek nefis tadı olan ve şifalı özellikler taşıyan meyveler veren bir ağaçtır. Bunun yanı sıra dikildiği bahçeyi gerçek bir süs bitkisi kadar güzelleştirir. Çünkü, ilkbahar mevsiminde yapraklarından önce açan ve yabani güllere benzeyen pembe ve kimi zaman da kırmızı renkli çiçekleri ile çok sayıda biten ve tüm bitkiyi örten yaprakları pek hoştur. Üstelik yaz başlarından itibaren ağacın çeşitlerine göre beş aya yakın döneme yayılan ve değişik zamanlarda olgunlaşan meyvelerinin görünüşü de çok güzeldir. Genellikle 3-5 m. kadar boylanabilen şeftali ağaç ya da ağaççıkları kimi zaman da 7-8 m. kadar boy atabilir. Çeşitlerine göre ağacın tacı genellikle dikine, kimi zaman da yassı veya yuvarlak gelişir. Sapında 2-5 adet balözü bezi bulunan ve üst yüzeyi parlak olan yaprakları, açık yeşilden nefti yeşile kadar değişen renk tonlarında ve ok ucu (temren) biçimlidir. Türkiye’de 64 çeşidi başarıyla yetiştirilebilen şeftali ağaçlarının meyvesi sarı, krem ya da yeşil üzerine morumsu kırmızı renkli, ince tüylü ve ince kabuklu olup hoş kokulu ve pek lezzetlidir. Meyvenin ortasındaki tek sert çekirdeği etine yapışık ya da ayrı (yarma şeftali) durumda olur. Şeftali ağaçları, bahçelerimizde tek tek ya da 3-5 m. aralıkla sıralar üzerinde dikilerek yetiştirilir. Örnek vurgulama amaçlı süs bitkisi olarak da yetiştirilebilir.  İSTEKLERİ VE ÜRETİMİ Şeftali ağaçları, iklimi ılıman olan bölgelerin bitkisidir. Ülkemizde bir-iki il dışında her yerde yetiştirilebilir. Kış mevsiminde sıcaklıklar -18 ila -20 dereceye düştüğünde ağacın göz ve sürgünleri, sıcaklık -25 dereceye düştüğünde tüm bitki donar. Bu ağaçların kış mevsiminde soğuklama isteği 250-1250 saat arasında değişir. Bol güneşli ortamları yeğleyen şeftali ağaçları kumlu, killi, tın- lı, milli, çakıllı, derin ve çabuk ısınan alüvyonlu toprakları yeğler. Yetiştirildiği toprağın pH’ı 6-7 arasında bulunmalıdır. Şeftali ağaçları, yaz mevsiminde sıcak ve kurak havalarda toprağı nemli kalacak şekilde yete-rince sulanır. Bu ağaçlara ilkbaharda iyi yanmış çiftlik (ahır) gübresi verilir. Ağaçların altına, bakla gibi azot bakımından zengin bitkiler ekilip sonra bunların toprağa batırılması (yeşil gübre uygulaması) ve ayrıca bu ağaçlara azot, fosfor ve potaslı kompoze ticari gübrelerin verilmesi yararlı olur. Şeftali ağaçlarının bir yaşındaki dalları meyve vermektedir. Bu nedenle ağaçları iyi tanıyan kişiler tarafından her yıl iyi bir budama uygulanmasıyla ağaçların meyve verimi artırıldığı gibi ömrü uzatılır, görünüşü de daha güzelleştirilir. Şeftali ağaçlarının çoğaltılması, tohumunun (yani olgun meyve çekirdeklerinin) bahçede bitkinin yetiştirileceği yere ekimiyle yapılabilir. Ancak, bizim için en doğru uygulama, güvenilir meyve fidanı üreticilerinden, bulunduğumuz yerin iklim koşullarına uygun, çeşidi belli ve sağlıklı şeftali fidanlarını sağlayıp bahçemizdeki yerlerine dikmek olacaktır.